Pediocactus peeblesianus
Pediocactus peebblesianus is van de Pediocactus soorten waarschijnlijk het meest lastig in cultuur. Dit prachtige plantje komt alleen voor in het Noorden van Arizona in het gebied rond the Grand Canyon.
In de natuur is deze plant zeldzaam en staat om die reden ook op de CITES 1 lijst. Er bestaan verschillende vormen die nog steeds namen dragen als Pediocactus peeblesianus, var. fickeiseniae, var. maianus ,var. peeblesianus. Tegenwoordig worden deze planten allemaal weer beschouwd als een en dezelfde soort. Voor liefhebbers is het natuurlijk wel handig dat (CITES gecertificeerde) zaadleveranciers de variëteiten nog hanteren, omdat op deze manier toch bepaalde vormen gemakkelijker te selecteren zijn uit het aanbod.
Zoals gezegd zijn de planten in de natuur én zeldzaam en lastig te ontdekken, en dat zeker in de droge perioden, omdat de planten zich behoorlijk terugtrekken. In cultuur vertonen de planten hetzelfde gedrag. De planten zijn niet eenvoudig op eigen wortel te houden. Ge-ent is er geen enkel probleem. Zaad kan ook van een enkele kloon van een plant worden geoogst. Het vermeerderen kan door stekken en zaaien of door verder te enten natuurlijk.
Stekken gaat eigenlijk alleen vanaf ge-ente planten, want planten op eigen wortel geven niet gemakkelijk stekken, tenzij er een (moedwillige) groeistoornis optreedt. Het duurt lang voordat de stekken wortels maken. Diep poten van de stekken in fijn droog zand of eventueel schelpenzand of een mengsel van beide. Het diepe poten is om er voor te zorgen dat de stek niet uitdroogt.
Zaaien is zonder ingreep ook redelijk problematisch. Het zaad komt slecht op. Het chippen van het zaad doet wonderen. Zie de film 'Germinating Sclerocactus' in de filmzaal van Cactusinfo.nl. Gebruik dezelfde chip methode. Als het daarmee niet lukt, is het zaad waarschijnlijk niet goed.
De planten in de onverwarmde kas in april. De grote bloemenknoppen manifesteren zich al eerder. De zaadbessen zien er uit als kleine tolletjes.
Dan het houden op eigen wortel. Niet gemakkelijk. De planten kennen een hele korte groeiperiode. Deze geldt ook voor Pediocactus knowltonii, despainii en winkleri. Voor Pediocactus peeblesianus komt het er echt op aan. Dat betekent in een onverwarmde kas water geven op 1 maart. Een tweede watergift daarna als de planten daarop goed hebben gereageerd. Dat is te zien omdat ze bijna twee keer zo groot zijn geworden na de eerste watergift. Daarna droog houden tot augustus. De planten zijn dan al weer ingekrompen. In midden augustus opnieuw water geven. Dat geeft een tweede groei en voldoende tijd om weer in rust te gaan voordat de echte koude zijn intree doet in de koude kas. Deze cactus kan behoorlijk goed tegen de koude.
