Astrophytum asterias
Astrophytum asterias is een mooie symmetrische cactus zonder doornen, die iets weg heeft van het skelet van een zee-egel. De naam van de plant is daarvan afgeleid. Wat minder bekend is, is dat deze planten redelijk wat koude kunnen verdragen.
Het verspreidingsgebied van deze mooie cactus ligt tegenwoordig in Texas, Starr County en in Mexico, Tamaulipas. Dit zijn de enige twee overgebleven gebieden. De andere oude bekende vindplaatsen zijn niet meer aanwezig. Het is waarschijnlijk overbodig om te vertellen dat het een bedreigde soort is.
De plant heeft meestal acht ribben en blijft redelijk vlak in de grond, met name in de droogte periode. In de droogte periode trekt de plant zich behoorlijk terug in de grond, zeker als de grondsoort dat toestaat. Na het water geven staat de plant na een á twee weken al weer bol. Ze de foto's hieronder voor een indruk. Links in de droogte, rechts dezelfde plant na het water geven.
De plant op de foto is een plant uit een zaaisel van Astrophytum asterias cv. 'Super Kabuto'. Sommige volwassen planten worden helemaal wit, andere hebben een mooie tekening. Deze planten zijn, zo wordt gezegd, nakomelingen van de Texas populatie. Tegenwoordig zien we ook Astrophytum asterias planten met een rode of gele kleur of mengkleuren.
De planten zijn gemakkelijk te zaaien. Zie op de foto hieronder een aantal zaailingen van Astrophytum asterias cv. 'Super Kabuto'. Aan de kleine planten is de 'Super Kabuto' vorm nog niet herkenbaar. Ook ge-ent op de foto daarnaast is de gelijkenis met de volwassen planten nog niet erg groot. Astrophytum asterias heeft de naam moeilijk te zijn en wordt om die reden vaak ge-ent.
Het enten is niet nodig als de planten op een puur mineraal mengsel worden gehouden. Het zijn dan sterke planten. Astrophytums in een laag met water zetten moet je natuurlijk niet doen, maar een goede slok water af en toe wordt wel op prijs gesteld.
Zoals aangegeven kunnen deze planten verrassend genoeg redelijk wat koude verdragen. In de onverwarmde kas bij Amsterdam met uitschieters tot -11 graden Celsius en over de laatste 5 jaar (inclusief de lange winter van 2009-2010) is er niet één plant weggevallen. Sterker nog, water geven bij -4 graden Celsius begin Maart doet de planten alleen maar goed. Op de foto's hieronder opnamen van planten zeven jaar na zaaien in de onverwarmde kas.
Dat het lastige planten zijn op eigen wortel is dus erg relatief. Ge-ent worden ze eigenlijk veel te bol. In een ander artikel is reeds aangegeven dat het stuifmeel van deze plant kan dienen als katalysator voor het bestuiven van totaal andere zelf-steriele planten waarvan maar één exemplaar voor handen is. Dit alleen al, plus de prachtige vorm, de winterhardheid en de bloemen maken deze plant een favoriet.
