Echinocereus triglochidiatus
Echinocereus triglochidiatus is één van de meest harde cactussen. Waar weing planten kans maken om te overleven kunnen we deze cactus aantreffen. De planten kunnen groepen vormen met tot wel 300 koppen. In bloei vormt dat een weergaloos gezicht.
Rond het Echinocereus triglochidiatus complex van planten is nogal wat te doen geweest met de naamgeving. Door het grote verspreidingsgebied komt er veel variatie binnen deze soort voor. Dat is zelfs mogelijk bij planten die vlak bij elkaar staan. Daarnaast overlapt het verspreidingsgebied gedeeltelijk met dat van Echinocereus coccineus. Ook nu nog geven verschillende bronnen, verschillende namen. Voor dit artikel houden we indeling volgens www.eFloras.org aan. Deze indeling is gebaseerd op een indeling naar diploide en tetraploide planten. In gewone taal gaat het om het aantal paren chromosomen dat in een cel voorkomt. Voor de amateur niet gemakkelijk te zien aan de buitenkant. Een beter houvast geeft het verspreidingsgebied. Volgens www.eFloras.org komt Echinocereus triglochiadiatus met name noordelijker en ook meer naar het westen gelegen voor dan Echinocereus coccineus. De bloemen van de laatste zijn vrijwel altijd echt rood (niet oranje).
De grootte van de planten kan ook aanzienlijk variëren van 5 tot wel 70 centimeter. Deze grootste komen voor nabij White Sands waarbij ze groeien in gipsheuvels. [Volgens Weniger nemen deze planten weer dezelfde proporties aan als de andere planten als ze elders samen worden gekweekt?]
Deze planten trekken altijd de aandacht door de kleur van de bloemen, die soms licht lijken te geven. De kleur varieert een beetje, maar loopt meestal van oranje tot rood.
De bloemen worden bezocht door kolibries. Hieronder een foto van een bestuiving door een kolibrie. De locatie van deze foto's is halverwege Nevada, eind april.
Om planten in volledige bloei te zien moet je een beetje geluk hebben. Dat hangt natuurlijk af van hoe het weer zich heeft gedragen.
Er komen ook vormen voor met nagenoeg geen of totaal geen doorns (inermis). Zie bijgaand een opname uit het Colorado National Monument, waar nog enige van deze planten groeien. De doornloze vorm komt niet veel voor in de natuur. In zaadlijsten is het wel een veelvoorkomende variëteit.
Zaad van deze planten komt niet heel gemakkelijk op. Mijn vermoeden is dat direct zaaien van vers zaad, voordat de zaden in rust gaan, begin September de beste resultaten oplevert. Deze planten kunnen veel hebben, want in de natuur groeien ze op de meest bizarre plaatsen, zoals onder een struik, maar ook op een uitstekende kale rotspunt. In het laatste geval zie je vrijwel alleen doornen. Zelf kweek ik deze planten in een puur mineraal mengsel (flugzand). Vroeg in het voorjaar willen deze planten graag water. Bijvoorbeeld vanaf 1 maart. De planten van de noordelijke vindplaatsen behoren tot de meest winterharde cactussen die gemakkelijk in de onverwarmde kas kunnen overleven. De variëteit zonder doornen wordt wel als onderstam gebruikt voor winterharde entingen. Geheel buiten gehouden overleven ze wel, maar zal de groei en de bloei beperkt zijn.
