Aankoopwoede
Inmiddels is het alweer eind december op het moment van schrijven. Door de relatieve late start van de winter staan mijn planten pas sinds eind november in hun winterverblijf; een verwarmde kamer binnenshuis voor de warmteminnende planten, en een onverwarmde kamer voor de overgrote meerderheid van de rest van mijn collectie.
In het voorjaar en de zomer staan alle planten in de kas, op een weiland ongeveer vijftig meter van het huis. Omdat mijn planten in de kas staan bij mijn ouders huis, en ikzelf ongeveer 145 kilometer hiervandaan woon, ben ik er niet erg in vertrouwd om mijn planten in de kas zelf te laten overwinteren. De verwarming zal maar nèt uitvallen in een van de vele dagen dat ik er niet bij ben en het tien graden vriest. Ik moet er niet aan denken. En om een dagelijkse controle in de vrieskou nu van mijn ouders te gaan verlangen, is ook weer zoiets. Dan maar alles in de winter veilig binnenshuis houden. Elk najaar ben ik dan maar weer zo gek om met een collectie van meer dan duizend planten per twee, drie of vier tegelijk, die vijftig meter te lopen en vervolgens alles ook nog een trap op te sjouwen naar de eerste etage. En elk voorjaar dezelfde route terug voor voornamelijk bolcactussen van voetbalformaat met aambeeldgewicht.
Dit jaar realiseerde ik mij tijdens het sjouwwerk dat ik in 2009 toch wel èrg veel planten erbij heb gekregen. In de vijftien jaar dat ik nu bezig ben een succulentenverzameling op te bouwen, is deze altijd van jaar tot jaar in gematigd tempo gegroeid. Zoals zoveel liefhebbers, zit ook ik vaak tegen het maximum aan wat betreft de beschikbare ruimte in de kas. Met wat gegoochel valt er toch nog wel een plekje vrij te maken voor een verkregen plant. En zo vult de kas zich langzaamaan steeds meer en steeds meer.
Voor dit jaar moet ik echter concluderen dat er een bovenmaatse expansie van de collectie heeft plaatsgevonden. En dàt voel je wel bij het urenlange trappenlopen! Het gevoel begon mij te bekruipen dat ik per ongeluk heb overgegeven aan een aankoopwoede.
De afgelopen jaren had ik altijd de helft van de kas tot mijn beschikking, een goede 3 bij 4 meter. In het midden van de kas zit een afscheiding, en de andere helft van de kas is voor de tomaten, sla en komkommer die mijn ouders graag in de kas kweken. Ze zijn met zoveel dingen erg drukt, dat ze dit voorjaar de groenten laten voor wat het was, en mij de kans hebben gegeven de gehele kas te annexeren. Hier heb ik gretig gebruik van gemaakt door de dag na het blijde nieuws al gelijk een tegelvloer aan te leggen (want stel je voor, ze mochten zich eens bedenken!). De beschikbare ruimte is nu gegroeid naar de huidige 3 bij 8 meter. Een halve leegte die al meteen smeekt om vulling...! En dat is gelijk de eerste van twee redenen waarom ik dit jaar mijzelf iets heb laten gaan bij de cactusbeurzen.
Doordat ik niet in de buurt woon van mijn planten, is het verpotten de laatste jaren er aardig bij ingeschoten. Maar dit jaar zag ik de noodzaak in hier hoognodig weer werk van te maken. Niet meer uitstellen...! En doordat de grondsamenstelling nooit een erg kritische blik van mij gehad heeft tot dit moment, heb ik gelijk de beslissing gemaakt een goede grondformule op te zetten. Ik zal u besparen hierop in te gaan; over grondmengsels is al genoeg over te vinden en de mijne is slechts weer één van de vele varianten. Zelf heb ik het idee gekregen op het gebied van grondmengsel een fraaie stap voorwaarts gemaakt te hebben, en ik kreeg van mijn planten daar al snel gelukkig ook zichtbare resultaten voor terug! Nóg zo'n mooie stimulatie met iets te hebberige ogen bij de cactusbeurzen rond te kijken, is een snel bedacht excuus.
Bij het overbrengen van de collectie naar hun winterverblijf, heb ik in totaal 96 planten geteld die ik in 2009 heb aangeschaft. Variërend in grootte van enkele centimeters (Lithops), tot Aloe's van twee meter hoog en Ferocactussen van veertig centimeter in doorsnee, is dat alles bij elkaar toch schrikbarend veel vierkante meters plant. En dat valt dus wel op als je na een groeiseizoen met de ander zijde van de medaille van je liefhebberij geconfronteerd wordt...!
Een ander opvallend gegeven is dat ik dit jaar mijn oog voornamelijk op de 'andere succulenten' heb laten vallen, waar ik voorheen bijna altijd alleen oog had voor de bolcactussen. Ik ben wel benieuwd of dat een blijvende voorkeur zal blijken te zijn.
Zoals zoveel liefhebbers is de nijpende ruimte beschikbaar voor planten één van de grote problemen. Nu heb ik dan met de verdubbeling van mijn kasruimte even lucht om te ademen. Maar als ik ook in 2010 mijzelf iets teveel verlies, zou het zomaar weer kunnen zijn dat een tekort aan ruimte in de kas mij snel weer gaat opbreken. Enthousiasme kan een prachtige stimulans zijn, zeker in een mooie liefhebberij als die van de succulente plant; maar ik hoop stiekem dat ik mezelf in de komende jaren toch weer een beetje weet te bedwingen. Je zou een leuk plantje kopen bijna als iets slechts moeten gaan bestempelen...!
[Eerder verschenen in Succulenta nummer 3 2010]
