Hoe ik aan de cactus geraakt ben...
Nu na jaren dat ik eens terugkijk hoe het mij verging bij het maken van de kniebuiging richting succulenten. Wat bezielt iemand in de kracht van z’n leven in vredesnaam met zoiets te beginnen, is een objectieve vraag, waar ik helaas nog steeds geen concreet antwoord op heb...
In de eerste jaren van de jaren negentig, was ik in de zomerperiode altijd al druk met het zaaien en uitplanten van pompoenplanten. Mijn pompoen met een omtrek van twee meter was zelfs ooit eens de moeite waard geweest voor Radio Gelderland om een zenderwagen richting mijn huis te sturen en mijn moeder te interviewen (ik was die dag niet thuis...). Ze deden toen verslag van een pompoenwedstrijd, en elke dag gingen ze op bezoek bij een eigenaar van een grote pompoen. De mijne won geen grote prijzen, overigens. Slechts eer.
Een papyrusplant die ik toentertijd op mijn kamer had, wist ik ook goed in leven te houden (wat geen uitdaging is) en te stekken. Wat groenachtige vingers zaten er toen in ieder geval al een beetje in. Een voorbode voor meer, blijkbaar.
In 1995, toen ik achttien was, ben ik samen met mijn moeder naar Intratuin in Duiven geweest. Ik zag daar een paar kleine cactusjes staan, die toen 1,95 gulden per stuk waren. Als ik mij goed herinner, kocht ik toen in ieder geval een exemplaar van een enkele centimeter grote Cleistocactus strausii. En verder nog vier andere cactusjes die je zou kunnen beschrijven als typische beginnersplantjes. Plantjes die je nu nu nog steeds in grote aantallen bij elke willekeurig tuincentrum zult tegenkomen. Het was een probeersel, kijken of het een leuke toevoeging was op mijn kamer. Voor die paar gulden is het een kleine risico, tenslotte.
Wat ik niet realiseerde is dat de uitgave van een paar lullige guldens uiteindelijk tot erg grote uitgaven zouden leiden van (schatting) tegen de duizend planten (tot twee meter hoog en tientallen kilo's zwaar) en een grote kas. Na de eerste vijf plantjes had ik er blijkbaar wel aardigheid in; bij een volgend bezoek aan het tuincentrum kocht ik er weer een stuk of vijf. Een paar aankopen verder in deze zomer zou resulteren in een vensterbank van drie meter vol met planten. De eerste gedachten richting een broeikasje kwamen toen al op...
In 1996 zijn mijn ouders verhuisd naar een woonboerderij, ook in het oost'n van het land. Een weiland dat bij het huis hoorde bood plaats aan een broeikas. Het overgrote gedeelte was voor tomaten en de slaplanten van mijn ouders. Een klein afgeschermd gedeelte van de kas was voor mijn plantjes. Drie jaar verder was het virus nog steeds niet voorbij, en was zelfs erger aan het worden en de kas uit aan het groeien.
Mijn gedeelte van de kas werd uitgebreid van viereneenhalve vierkante meter tot ongeveer twaalf vierkante meter. Weer even wat lucht! De afgelopen tien jaar heb ik het kunnen bolwerken met die ruimte. Inmiddels hebben mijn ouders het kweken van tomaten en sla gelaten voor wat het was, en mij de vrijheid gegeven de kas geheel over te kopen, en het 'vrije' gedeelte van de kas te betegelen en te laten overwoekeren met succulenten.
De helft van deze kas staat inmiddels vol met planten, zowel vol met veel eigen kweek (netjes op naam en zaaidatum), maar ook erg veel aangekochte planten tijdens de vele plantenbeurzen de afgelopen jaren. Grootte en soorten varieren van kleine mesems tot Ferocactussen van een halve meter doorsnee, niet zonder trots ook twee boomgrote Aloe's die ik uit opgeheven verzamelingen heb kunnen overnemen. Als grote liefhebber van grote bolcactussen, zal de andere helft vast ook snel opgevuld gaan zijn, ben ik bang...
Aikeau
