Waar is Mammillaria lasiacantha?
Het is midden mei 2010 en de temperatuur staat voortdurend rond de 40 Celsius. Het is al weer de derde keer dat we dit zuidelijk deel van de Verenigde Staten bezoeken. Tot nu toe zonder ook maar een glimp op te vangen van Mammillaria lasiacantha.
Een vrij veel voorkomende soort als we de boekjes mogen geloven. Vreemd dat we deze planten dan toch nog nooit hebben gezien. Deze soort houdt van kalksteen en wordt op foto's vaak getoond ingeklemd tussen rotsspleten. Dat is in ieder geval een aanwijzing.
Tot nu toe hebben we op deze tocht heel erg veel geluk gehad, schijnt het, want we hebben soorten gezien waarvan we van te voren niet hadden durven dromen dat we deze in de natuur te zien zouden krijgen, zoals Echinocereus davisii en Escobaria hesteri en andere soorten. Dus waarom zouden we deze keer ook Mammillaria lasiacantha niet te zien krijgen.
Komend vanaf Marathon rijden we Big Bend National Park binnen. Een van de regio's waarvan wordt gezegd dat de plant gewoon moet voorkomen, met andere woorden niet echt een zeldzaamheid is. Na een minuut of tien rijden, besluiten we om een trail te lopen die langs enige interessant uitziende kalksteen heuvels leidt. We bevinden ons hier op het Dagger Flat. De hitte op de trail is moordend. Een aantal planten van Echinocactus texensis, die we bij voorgaande tochten hebben gezien en nu opnieuw willen bekijken, blijken ondertussen op dit barre stukje woestijn niet te hebben overleefd. Slechts een enkele plant valt nog te bewonderen, maar ziet er weinig florissant uit.
De eerste heuvel lijkt in eerste instantie niet veel te bieden te hebben. Langzaam beginnen onze ogen te wennen aan de omgeving. Dan zien we overal Ariocarpus fissuratus, van groot tot klein en daar tussen door, meestal in een beschermd hoekje Mammillaria lasiacantha.
Ze zijn innie minnie op deze plek (zie de plant voor de wijsvinger) en zonder bloemen of zaadbessen bijna niet te zien, meestal goed verscholen tussen rosten (zie foto en close-up hieronder).
De volgende dag brengen we een bezoek aan Daniels Ranch en klimmen via de standaard trail de berg voor een uitzicht op de Rio Grande, die hier de grens vormt met Mexico.
Deze 'klim' hebben we al twee keer eerder gedaan en daarbij wel wat leuke planten gezien, maar nog nooit Mammillaria lasiacantha. Dit keer wel, omdat het oog wordt getrokken door een paar rode bessen. Diep verscholen in rotsspleten treffen we op verschillende plaatsen Mammillaria lasiacantha aan.
Het zal wel toeval en heel veel geluk zijn, want deze reis zien nog heel veel meer Mammillaria lasiacantha's, onder andere bij Terlingua en in het Big Bend Ranch State Park en verderop in New Mexico in het Oliver Lee State Park. Hier nemen we niet de moeite om een foto te nemen. En inderdaad, spijt, want na een forse afdaling komen we bij het Visitor center terug om te ontdekken dat Mammillaria lasiacantha nog niet op de plantenlijst van het park voorkomt. We beschrijven zo goed als mogelijk de plek waar de plant hebben gezien (gewoon langs het pad overigens) en de ranger zou het doorgeven aan de verantwoordelijke. Blijkt toch weer dat je er oog voor moet ontwikkelen. Meestal zijn de planten klein en gedrongen, goed verscholen en alleen in een uitzonderlijk geval hebben ze de vorm en grootte van een ping pong bal.
Ook om zelf te zaaien zijn dit leuke planten én ze nemen niet veel ruimte in.
Mei 2010
