Vakantie US mei 2010 Deel 1
Op 30 April vertrokken we met het hele gezin naar de VS voor een rondreis met een camper van 2 weken. De reis begon in San Fransisco en voerde ons uiteraard langs SF, vervolgens zuidwaarts langs de kustweg..Via Montery Bay ging de reis weer noordoostwaarts richting Yosemite, Bij dit schitterende park zouden we de Sierra Nevada oversteken via een hooggelegen pas.
Deze bergketen splijt een groot deel van Californië in tweeën waarbij de westkant van deze keten bijna alle regen in de winter opvangt, hierdoor begint aan de oostzijde de Mohave desert. In de winter wil er een enkel wolkje wel eens de bergen over trekken waardoor er dan wat neerslag (meestal sneeuw) valt. De rest van het jaar is het beperkt tot een enkel buitje. Het is een erg droog gebied ook in vergelijking met de andere Noord-Amerikaanse woestijnen zoals Sonora. Helaas was de pas (3300m hoog) nog afgesloten en waren we verplicht om zuidwaarts te rijden richting Bakersfield.
Dag 5 zouden we dan eindelijk in de woestijn belanden. Vanaf Bakersfield zouden we via de weg langs de Kernriver aan de andere zijde geraken. Redelijk aan het begin van de weg viel m’n oog tijdens het rijden op Yucca whiplei die vooral aan de noordzijde van de bergwand groeiden.
Deze plant zou ook bij Monterey bay moeten groeien in het kustgebergte, maar daar hebben we ze niet gezien. Dit is de enige Yucca waarvan de rozet net als bij Agave afsterft na de bloei. Tijdens het rijden zagen we ze ook in bloei, maar het was lastig stoppen langs de rotswand, en daar heb ik dan helaas ook geen foto’s van.
Na lake Isabella ging het berggebied er steeds kaler en droger uitzien en yes, de eerste cactussen volgden snel. Cylindropuntia echinocarpa is een soort die in een zeer uitgestrekt gebied voorkomt en ook nog vanaf lage hoogtes tot wel zo’n 1500 m hoog, hierdoor verschillen de planten erg in uiterlijk naargelang de groeiplaats. Deze waren dik met langere leden en ook veel minder gedrongen dan de planten die we later tegenkwamen.
Een paar km verder waren ze er ineens: joshua trees (Yucca brevifolia) in het begin enkele exemplaren, weer een paar km verder was het echt een bos en de dominante vegetatie.Ze groeiden in een behoorlijk zanderige losse grond. Ertussenin diverse andere struiken en planten waarvan er zeer veel in bloei stonden. De hoogte was zo ongeveer tussen de 1000 en 1600 m hierboven of onder werd het snel minder met de Joshua trees en dat zou eigenlijk op alle plekken later zo blijven. Dit was de normale vorm met lange bladeren, verder oostwaarts groeit ook nog de var. Jaegeriana die in alles kleiner is, de normale vorm vertakt pas na bloei, de var doet dat ook zonder bloei.
Nadat we de bergpas overgestoken waren kwamen we in een stukje low desert waar ik niks vond de begroeing bestond uit enkele soorten struikjes, waarschijnlijk omdat het gewoon te droog was voor Yucca en cactus. Over de freeway reden we noordwaarts tussen de Eastern Sierra en de Inyo mountains in, vlak voor Bishop vonden we een camping met een warme bron zodat we besloten om daar 2 dagen te blijven, zodat de dames in het zwembad ook een beetje zouden kunnen ontspannen.
Dit deel van de vallei is eigenlijk een zuidelijke uitloper van de Great Bassin desert en hier (1200m hoog)groeide eigenlijk niet veel anders dan Artemissia struiken (sage brush) De camping bevond zich min of meer aan de voet van de Sierra, volgens de mensen van de camping groeide er hoger in de bergen wel een enkele Opuntia, ‘(waarschijnlijk polyacantha), maar ik vond dit niet de moeite waard om hoog de bergen voor in te trekken.
Dag 6: Vandaag zouden we de halve dag de White/Inyo Mountains aan de oostzijde van de vallei in trekken, want dit moest een erg mooi gebied zijn en is eigenlijk helemaal aan de noordwest zijde van het Death Valley gebied gelegen. Dit gebergte is de andere zijde van de vallei. We reden een klein weggetje in en al na een aantal km dacht ik dat ik Opuntia basilaris een stukje van de weg zag staan en op hetzelfde moment viel m’n oog op iets wat op een Echinocereus leek. En inderdaad op een stukje vlak terrein vond ik meerdere Opuntia basilaris en Echinocereus engelmanni, met name de Echinocereus had afmetingen die ik hier in Nederland nog nooit had gezien.. Ze moesten allemaal nog bloeien, het was hier dan ook redelijk fris en we moesten winterjassen aan, de kou werd vooral veroorzaakt door de harde wind, deze planten groeiden in een hele losse leemgrond met veel stenen ertussen..
Een paar km verderop vond ik de Opuntia polyacantha erinacea geen mooie planten maar planten die volgens mij wel een slokje konden hebben.
Verder begonnen hier ook weer Y brevifolia te verschijnen en hogerop langs een berghelling zag ik de eerste Echinocactus polycephala, op hetzelfde moment zag Es in een rots vlak langs de kant van de weg Echinocereus trichlogidiatus mojavensis in bloei staan een pol van zo’n 40 cm dia. Schitterend! Een 50 m hoger op de helling vond ik nog een paar planten waarvan de grootste zo’60cm dia was. Ook vond ik nog meer exemplaren Echinocactus, Cylindropuntia echinocarpa , O basilaris en O polyacantha.
Dit zijn eigenlijk de soorten die we de rest van de reis het meest zouden tegenkomen, overal kwamen we ze tegen, in de bergen, verschillende grondsoorten, hoogvlaktes en laagvlaktes, m.n de Echinocactussen die we later tegenkwamen hebben toch een grote indruk gemaakt. Het was hier zo mooi!, de stilte heb ik nooit eerder meegemaakt. Allerlei planten in bloei, de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada, waanzinnig en ik denk dat dit toch wel het mooiste plekje van de vakantie was, de hele ochtend zijn we alleen een paar cros motoren tegengekomen, die prompt stopten om te vragen of alles ok was omdat we stil stonden.
Een stukje verder liep de weg naar beneden en kwamen we in de Eureka vallei uit, waar we nog een soort zandstorm zagen. We hadden gehoopt om via deze weg de hele weg door Death Valley te kunnen nemen, maar helaas veranderde de weg in een onverharde weg, ongeschikt voor de camper. Hier vond ik een mooie bloeiende Opuntia basilaris.
Dag 7: We waren verplicht om de freeway weer zuidwaarts terug te rijden om bij Big Pine, Death Valley binnen te rijden, het eerste stuk zagen we buiten een mooi landschap niet veel bijzonders tot we bij de Panamint Mountains (midden in Death Valley gelegen) een paar monsterachtige Echinocactussen zagen, tevens vond Es nog een plantje van een cm diameter wat waarschijnlijk Mammillaria tetrancistra was. Ze heeft er wel een helaas hele slechte foto van gemaakt en had er ook geen stokje bij gestoken voordat ze naar me toe kwam. Ik heb gezocht naar andere/grotere exemplaren maar niks kunnen vinden.
In de middag verlieten we dv aan de oostzijde en meteen zag ik weer Echinocereus engelmanii, Opuntia basilaris en Echinomastus johnsonii in bloei staan, met deze soort was ik erg blij omdat het een soort is die niet zoveel voorkomt. Ook de C. echinocarpa vond ik hier eindelijk in bloei en ze zijn hier veel gedrongener dan de eerste exemplaren uit Kern County.
We overnachtten in Shoshone, waar ik nog een bergwandeling maakte, maar waar ik geen nieuwe soorten vond. Hier bestond het gebergte uit allemaal rode lavarotsen, misschien dat dit de reden was dat er niet zo veel soorten groeiden. Tevens hadden ze op deze camping weer een bad wat gevoed werd door een warm waterbron.(waar de meisjes dan ook dankbaar gebruik van maakten). Dit was een soort oase midden in de woestijn waar ook veel palmbomen waren aangeplant. Morgen zouden we weer vroeg op pad gaan om de Mohave National preserve te bezoeken om vervolgens in Kingman (Arizona) een camping te zoeken.
wordt vervolgd met Reis USA 2010 deel 2
