Sanderson – Cactus Capital of Texas
Op onze vijfde reisdag door Texas richting Beg Bend in mei 2010 kwamen we aan in Sanderson. Een klein plaatsje op de hoofdweg tussen Del rio en Marathon met ongeveer 1000 inwoners. En zoals veel van de kleine plaatsjes die je tegenkomt heeft ook dit plaatsje een rijk verleden.
Omdat we hier toch zouden overnachten en we een paar uur over hadden, deden we navraag over de mogelijkheden om te kunnen wandelen (hiking). Overigens zonder de hoop op iets spectaculairs, want alles leek prive gebied waar we door heen waren komen rijden. Dus zonder hoge verwachtingen vroegen we de eigenares van het idyllische motel (zie foto) naar de mogelijkheden om te wandelen.
Het antwoord was verrassend want ze gaf gelijk aan dat er een trail liep rond twee heuvels. Het begin van de trail was te vinden in Wilson street, net om de hoek. Vanwege de plus veertig graden op dat moment besloten we er met de auto naar toe te rijden. Inderdaad op een 100 meter van de hoofdweg die door de plaats loopt stond een heel groot bord met daarop 'Cactus Capital Hiking and Nature Trail'. Als je het niet weet, rij je over de hoofdweg gewoon door het plaatsje heen, iets wat we bij een vorige reis al eens hadden gedaan.
Vanwege de hitte namen we de nodige water hoeveelheid mee de heuvel op. Deze heuvel wordt door de bewoners aangeduid als Javalina hill. Javalina's zijn de tegenhanger van onze wilde zwijnen. Het pad zag er netjes uit, waarschijnlijk nieuw en slingerde een heuvel op (zie eerste foto). Aan het begin een Opunta engelmannii, een bijna doornloze vorm. Deze wordt door een van de bewoners onderaan de heuvel gebruikt voor salades, zeep, vruchten en nog andere zaken. De doornloze vorm is daarbij zeer populair.
Nog geen twee meter op het pad gevorderd viel ons oog op grote groepen Coryphantha tuberculosa, tussen rotsen en de struiken groeiend.
Deze soort komt redelijk veel voor in Texas. Daar tussen door groeiden grote aantallen Neolloydia conoidea. Een soort die je minder snel aantreft. De meeste waren uitgebloeid, maar dergelijke grote aantallen is de kans groot dat je net ergens een exemplaar treft dat koeler heeft gestaan en dus nog net bloeit. Daar doorheen groeiden Echinocactus horizonthalonius.
Dat was dus op de eerste meters. Iets verder op werd onze blik getrokken door een paar zwaar bedoornde bollen. Zeer waarschijnlijk Coyphantha echinus var. echinus. Deze variëteit vormt geen groepen zoals de variëteit robusta. Op dezelfde foto ook nog Echinocereus en een andere bol uit het geslacht Coyphantha of Escobaria en Opuntia leptocaulis.
Na enige wandeling bereikten we het hoogste punt van het pad. Een bankje en een bries gaven even verlichting van alle opwinding. Bij de schemer kan van hieruit de oude spoorbrug worden bekeken, van waaruit vleermuizen vertrekken voor hun nachtelijke tochten.
Het pad vervolgde aan de westzijde van de heuvel met veel cactussen naast en soms zelf op het pad, zodat je nog moest uitkijken om ze niet te pletten. Waaronder een Epithelantha micromeris var. micromeris. Zonder al te veel inspanning zagen we ook Ariocarpus fissuratus. Vermoeid door de hitte zagen we af van het deel dat ons door de tweede heuvel zou voeren en keerden we terug naar ons motel. Daar aangekomen bleek dat er in de tuin allerlei blikken stonden met daarin de nodige cactussen, zoals Ariocarpussen (dood voor een groot deel) en andere soorten die we hadden gezien.
Jammer dat er zo weinig aandacht wordt gegeven aan deze voor cactus liefhebbers prachtige trail. De conclusie is wel dat Sanderson wat ons betreft best Cactus Capital van Texas mag blijven. Wij hebben zelden zulke grote hoeveelheden verschillende cactussen op zo'n klein gebied bij elkaar zien staan.
De volgende dag vervolgen we onze weg richting Marathon, met de stille hoop iets te zien van de cactussen die alleen daar maar voorkomen. Net buiten Sanderson keken we nog één keer om en parkeerden de auto in de berm. Deze berm net buiten Sanderson bleek vol te staan met weer andere soorten zoals Echinocactus texensis, Mammillaria heyderi en Coryphantha soorten waaronder vivipara. De Mammillaria heyderi planten zaten plat verscholen in de grond. De grootste had de omvang van een schoteltje.
Een geslaagde stop, waarbij we de volgende keer zeker nog meer tijd zullen uittrekken om de heuvels verder te verkennen.
