Cactusinfo.nl

Valeriaan bloemextract

Een aantal jaren geleden is in Duitsland al eens verslag gemaakt van het gebruik van valeriaan bloemen extract om de bloei van Thephrocactussen te bevorderen. Daarbij zijn positieve resultaten vermeld.

Reden genoeg om dit ook eens zelf te proberen. Het valeriaan bloemen extract heb ik in Nederland niet op de markt kunnen ontdekken. In Duitsland is het redelijk goed verkrijgbaar van het merk Neudorff. Het heet daar Baldrian extrakt en bevordert volgens het etiket bloemvorming en vruchtzetting. Een flacon met 250 ml kost nu (2010) tussen de negen en tien euro. Verdund wordt met 15 ml op 5 liter water. Dus totaal kun je er zo'n 85 liter sproei vloeistof van maken. Het ruikt overigens heerlijk bij het sproeien. Aangeraden wordt om elke 14 dagen te sproeien. Zelf heb ik gesproeid vanaf het moment dat ik dacht dat knopvorming bij een cactus of vetplant zou moeten plaatsvinden.

Een plant, die voorheen nog niet eerder bij mij gebloeid heeft, een Copiapoa Krainziana twee á drie keer besproeit in het voorjaar. Een toen elke week gekeken. Er gebeurde niks zichtbaars. Ik was het eigenlijk al weer vergeten tot ik begin september in mijn kasje keek. Een grote verassing. de plant stond zowaar te bloeien. Ik had mij in gedachte bij deze plant een enorme bloem voorgesteld, maar toen ik over deze kleine teleurstelling heen was vond ik een kleine bloem toch wel bij de plant passen. Gauw een even een digitale foto maken. De batterijen waren dus op! Het was al laat en ik wist niet hoelang de bloem het zou volhouden. Batterijen even minimaal opgeladen (tegen de gebruiksaanwijzing in) en een paar foto's geschoten. Hierbij dan het resultaat.

Deze plant is tien centimeter hoog en breed. Nu natuurlijk de belangrijkste vraag: is de bloem te danken aan de valeriaan? Ik had de plant ook verzet en in een grotere pot gezet (met flugsand) of wellicht was hij er een keer aan toe. In de afgelopen jaren heeft de plant sindsdien steeds gebloeid. Hij moest het alleen even leren denk ik.

Iets over de plant zelf. De plant is in 1963 beschreven door Ritter en in bepaalde mate verwant aan de cinera groep. Tot twaalf centimeter breed en wel een meter hoog. Een prachtige dichte bedoorning van glasachtige doorns. Op eigen wortel houden op een mineraal substraat.

In de daarop volgende winter Operculicarya decaryi besproeid en zowaar bloemen. Deze zijn een paar millimeter groot.

Wat ik ook besproeide dezelfde winter was een Disocactus biformis. Voorheen kwam daar af en toe wel een bloem in maar niet echt spectaculair. Het is bijna te raden wat er gebeurde na het sproeien.

De plant zat helemaal vol met bloemen. De plant stond wel wat gunstiger in de winter van dat jaar, dus dat zou ook het verschil kunnen maken.

Een andere test is uitgevoerd op Thelocactus nidulans. Eigenlijk gaf deze plant al jaren weinig beweging en in ieder geval nog nooit een knop. Een goede kandidaat voor een proef. Dus lekker nat gespoten met de valeriaan oplossing. Vanaf dat moment heeft de plant elk jaar gebloeid, overigens zonder elk jaar opnieuw te sproeien.

Het lijkt het proberen dus wel waard om toe te passen op planten die niet willen bloeien.