Sulcorebutia verspreiding en soorten
Het natuurlijke verspreidingsgebied van Sulcorebutia ligt in de oostelijke flanken van het Andes-gebergte in het centraal en zuidelijk gelegen deel van Bolivia op zo’n 1200 tot 4000m hoogte boven de zeespiegel.
De grootste concentratie van deze hooggebergte cactussen ligt tussen de 2500-3500 m.
De temperatuur kan hier ‘s- nachts dalen tot onder het vriespunt, terwijl hij overdag door het felle zonlicht snel kan oplopen tot gemiddeld 15-25- °C. In de winter regent het niet tot nauwelijks en er staat vaak een gure wind. De regentijd is in het voorjaar, (dus in oktober tot januari) waarbij afhankelijk van de groeiplaats plaatselijk tijdens felle buien veel regen kan vallen die vrij snel weer wegzakt in de humusarme bodem. Op de meest oostelijke groeiplaatsen kan een plotselinge zeer dichte mist soms dagen aanhouden.
In het hooggebergte van de Andes kent iedere heuvel, berghelling of bergplateau zijn eigen miniklimaat. Ook de samenstelling van de bodem kan per vindplaats heel verschillend zijn. Vaak is een groeiplaats niet groter dan een paar honderd m². Hierdoor is mogelijk te verklaren dat de vormenrijkdom van dit geslacht bijzonder groot is. De bedoorning per soort kan variabel zijn. De verschillen per vindplaats kunnen soms klein, maar ook heel groot zijn.
Door deze enorme vormenrijkdom van dit geslacht is het bijzonder moeilijk het in soorten in te delen. Veel gespecialiseerde liefhebbers geven er dan ook de voorkeur aan planten van één vindplaats alleen aan te duiden met een veldnummer. Een veldnummer is het nummer dat de vinder aan een vindplaats gegeven heeft, bijv. R 290 = Rausch 290 = Sulcorebutia frankiana De meeste zaadleveranciers bieden zaden aan van de bekende soorten van dit geslacht. Wanneer er bij de soortnaam ook een veldnummer is vermeld, hebben deze zaden de voorkeur voor diegenen die planten van een bepaalde vindplaats willen kunnen herkennen. De zaden ontkiemen niet altijd gemakkelijk. Zaden ouder dan een half jaar verliezen snel hun kiemkracht.
