Lobivia famatimensis (Speg.)Br&R. The Cactaceae 1923/286
Over Lobivia famatimensis is een heel verhaal te schrijven.
De planten werden al in 1879 ontdekt in het Famatima gebergte in Argentinië
Ze kwamen naar Europa in 1900 en werden beschreven als Echinocactus reichii door Schumann. Spegazinni (1921) beschreef ze als Echinocactus famatimensis.
Britton & Rose (1923) maakten daar Lobivia famatimensis van.
Backeberg voegt er nog Reicheocactus pseudoreicheanus aan toe en geeft de naam aan een plant uit de Lobivia rebutioides groep.
Klaarheid wordt pas gegeven als Ritter tesamen met Buining naar Zuid Amerika reist en deze planten opnieuw ontdekt. (FR459).
Rausch(1965) draagt hier ook zijn steentje nog bij en heeft gezorgd dat de verspreiding in onze verzamelingen plaats heeft gevonden.
Hij ontdekte dat de planten op hun groeiplaats zeldzaam zijn en zich uitstrekken over een tamelijk groot gebied en vond ook nog een paar andere vormen.
De planten hebben een haast cylindrisch lichaam ca. 3 cm hoog en breed met een ingezonken schedel en hebben een knolwortel.
Ribben tot 35, recht tot gedraaid met kleine knobbeltjes.
Aureolen met wit of bruin vilt, kleine 1,5 tot 2 mm lange randdoorntjes en geen middendoorn.
Bloemen 4 to 5 cm. lang en breed, witachtig geel, geel tot okergeel.
Vrucht opdrogend.
Zaden zwartbruin met huidresten en een snavelvormig hilum.
De planten groeien tussen stenen in Argentinië, La Rioja in het Famatima gebergte op 2500-3000 meter hoogte. De neerslag in hun groeigebieden is maar 60 mm. per jaar.
-var. sanjuanensis Rausch, Kuas 1977/75.
Planten tot 20 cm hoog en 5 cm breed
Doorns wit en dicht met elkaar vervlochten.
Bloemen geel, 8 cm. lang en 9 cm. breed
Groeiplaats: San Juan
-var. jachalensis Rausch, Kuas 1977/289.
Onderscheidt zich van het type door grotere knobbels, wolliger aureolen en kleinere bloemen.
Groeiplaats: Jachal.
-var. bonniae Janeba, Halda & Hogan. Acta Mus 1999.
Nieuwe vorm van Fieambala, de plant is langer en dunner met bruinachtig gele bloemen.
Lit: W. Rausch, Lobivia 1975, 1985.
