Cactusinfo.nl

Hatiora

Hatiora is een klein geslacht van epiphyten bestaande uit vijf soorten. Het zijn cactussen, maar zichtbare doorns ontbreken. Alle soorten zijn afkomstig uit de wouden van Brazilië. Sommige soorten staan bij ons als paascactus bekend.

Het geslacht wordt onderverdeeld in soorten met ronde leden (ondergeslacht Hatiora) en soorten met platte leden (ondergeslacht Rhipsalidopsis). Het zijn eigenlijk planten waarvan je op het eerste gezicht niet zou vermoeden dat het cactussen zijn.

De meest bekende soort is ongetwijfeld de paascactus. Deze bloeit over het algemeen uitbundig rond de Pasen. Sommige mensen hebben hier imposante planten van staan, die elk jaar opnieuw de aandacht trekken als ze in bloei staan. Hatiora's zijn epiphyten en/of lithophyten. Epiphyten betekent dat ze op andere planten groeien zonder daar voedsel aan te onttrekken. Lithophyten betekent dat ze op rotsen groeien, waar dus ook geen voedsel aan te onttrekken valt. Hatiora's komen alleen voor in het zuidoosten van Brazilië. De manier waarop ze in de natuur groeien geeft aan dat ze graag in een heel luchtige substraat (aarde) groeien. De meer speciale soorten zoals Hatiora herminiae vragen een nog meer toegesneden substraat. Dat zal in de artikelen rond deze specifieke soorten worden aangegeven.

Van Hatiora gaertneri en Hatiora rosea zijn kruisingen bekend (= Hatiora x graeseri) met verschillende bloemkleuren naast het scharlakenrood en het diep roze van beide ouders. Ze worden meestal aangeboden onder de naam Rhipsalidopsis.

In het algemeen hebben Hatiora's in de winter een wat koudere periode nodig, rond de tien graden en korte dagen, om tot bloemknoppen over te gaan. Ook in algemeenheid nooit een natte grond, maar een voortdurend licht vochtige grond. Hoewel dit ook weer per soort verschilt, over het algemeen geen felle directe zon, maar altijd indirect licht. In de winter met een slap zonnetje is het natuurlijk anders. Het rood kleuren van de plant is natuurlijk wel mooi voor een aantal soorten, maar een teken dat deze te veel zon krijgt. Dus als de temperatuur eenmaal boven de 10 graden gaat komen (half mei) tot half september is het voor deze planten buiten prima op een beschaduwde plaats. Ze knappen dan vaak behoorlijk op. Ook dan kan een rode tekening ontstaan, maar dan met name aan de randen. Dat is dan een fraai gezicht.

Alle soorten zijn gemakkelijk te vermeerderen. Zaaien kan, maar gemakkelijker is het om afgebroken stukken gewoon neer te leggen, maar natuurlijk niet in de zon. De wortels komen dan vanzelf. Vervolgens oppotten in een heel luchtig substraat.

In het verleden zijn nogal wat namen in omloop gebracht. Tegenwoordig beschouwt men vijf soorten. De discussie daarover gaat overigens nog wel door. Hier in het kort even de soorten en vormen zoals die worden onderscheiden.