Herfst 2011
Het is nu midden september en in de onverwarmde kas hebben de planten zover nodig voor de laatste keer water gekregen.
Een leuke verassing is een bloeiende Ariocarpus fissuratus. Deze zelf uit zaad gekweekte plant zal nu toch al wel gauw vijf jaar of ouder zijn en is altijd in de onverwarmde kas gehouden. Met als hoogte punt een koude douche twee jaar geleden in januari toen een ruit het had begeven. Dat heeft de plant toen echt goed gedaan kan achteraf worden geconstateerd.
Sommige planten laten voor de laatste keer bloemen zien zoals deze Pediocactussen paradinei en knowltonii. Deze zijn in rust geweest en hebben half augustus na maanden weer water gekregen. Ze reageren onmiddellijk. In een aantal staan de knoppen voor het volgende jaar al klaar en andere besluiten er gewoon nog een paar bloemen tegen aan te gooien.
Zaailingen van het begin van het jaar staan elkaar te verdringen in de pot, maar zullen toch moeten wachten tot de volgende groeiperiode vanwege het iedereen bekende ruimtegebrek. Als het licht op de zaailingen schijnt kun je de kleuren van de doorn al goed herkennen, zoals bij deze Echinocereus zaailingen. De meeste zaadbessen zijn geoogst, met uitzondering van een aantal planten die wat later zaadbessen vormen zoals deze Epithelantha micromeris afkomstig uit de buurt van Beelen New Mexico. Dat geeft dan ook wel weer een fleurig gezicht. De zaadbessen zijn bij deze soort duidelijk beter zichtbaar dan de bloemen zelf. De zaden zijn te herkennen als de zon door de zaadbessen schijnt.
De stekken van Sclerocactussen geven nu duidelijk nieuwe groei in de kop, een teken dat ze zijn geworteld. Deze hebben dan ook water gekregen, zodat ze nog even op kracht kunnen komen voor ze de winter ingaan.
